9 nov 2026

Post van een prins

Ilse woont al 21 jaar in Borne, maar krijgt élk jaar een kaartje van een prins uit Zwolle

“In groep 1 vertelde ik tegen mijn juf dat ik elk jaar post krijg van een prins, maar zij geloofde me absoluut niet. Toen nam ik mijn verjaardagskaart en de medaille mee naar het klaslokaal en liet ze zien. Toen was ze overtuigd”, zegt Ilse Wanschers.

Door Robin van Rossum – indebuurt Zwolle
9 november 2026, 14:30. Laatste update: 14:46.

De afzender is eigenlijk Carnavalsvereniging De Eileuvers uit Zwolle. Je krijgt van hen jaarlijks een kaart als je in Zwolle als eerste wordt geboren op de elfde van de elfde. Maar Ilse (21) is nu meer een Tukker dan een Zwolse. Twee weken na de geboorte verhuisde haar gezin van Zwolle naar Borne. “Ik woon al 21 jaar op hetzelfde adres.”

33 kinderen

Lia Volkers van De Eileuvers zorgt ervoor dat Ilse en 32 andere ‘kinderen’ - zoals ze hen noemt - elk jaar een persoonlijk kaartje van de prins krijgen. Dat werk doet ze al ongeveer dertig jaar. “In de jaren zestig is iemand ermee begonnen. Zo is het langzamerhand een traditie geworden.”

Om te weten wie op 11 november de eerstgeborene is, belt Lia met kraamcentra en het ziekenhuis. “Als de eerste niet lukt, niet wil of niet kan, ga ik naar de tweede.” En soms is het zelfs een tweeling. Dat gebeurde twee keer, weet Lia. “Maar als er die dag geen kind is geboren, slaan we het over. Dat is in al die jaren denk ik drie keer gebeurd.”

Vreemde mannen op de stoep

Ilse weet dat haar vader vlak na haar geboorte om 5.00 uur werd gebeld op de huistelefoon. “Mijn vader vroeg mijn moeder of ze het oké vond als er vreemde mannen in huis kwamen. Dat is wel heftig als je net bevallen bent. Je zegt waarschijnlijk snel ja voordat je überhaupt weet waar je ja tegen zegt”, zegt ze met een lach. “Maar mijn moeder vond het prima.”

Om 19.30 uur stond de fanfare in de straat in de Zwolse wijk Assendorp, toen de kraamhulp net de deur uit was. “Het voelt soms als een verzonnen verhaal, maar de prins, jeugdprins, zijn secondant en de raad van elf stonden daadwerkelijk bij ons in de woonkamer.”

Geen fanfare op dezelfde dag

Tegenwoordig komt de vereniging niet meer zo snel langs bij kersverse ouders, vertelt Lia. “Dat is vorig jaar veranderd. Nu is het elf dagen later, dus elke 22 november. Dat is fijner voor de ouders, dan sta je niet direct op de stoep.” Volgens Lia vindt vrijwel elke ouder het leuk.

Vuile luier

Bij een bezoek kom je niet met lege handen aan. Elk kind, dus ook Ilse, krijgt een ‘vuile luier’. Dat klinkt smeriger dan dat die is, want Lia gaat een week voor de geboorte op pad om cadeautjes als kleertjes en speelgoed voor de baby te kopen. Die stopt ze in een echte luier, samen met een oorkonde. Ook krijgt de baby 111,11 euro en krijgen de ouders een bos bloemen. Ilse kreeg destijds nog 11,11 euro, weet ze.

Op elf november krijgt Ilse hoogstwaarschijnlijk weer een kaartje. Vaak is dat met een tekstje of handtekening van de prins erbij. “Maar ik ben elk jaar nieuwsgierig of ik het weer krijg. Ik dacht dat het op mijn achttiende zou stoppen.” Maar niet dus.

Weinig met carnaval

Ondanks dat de familie Wanschers al snel in aanraking kwam met de carnavalsgekte, hebben ze nog altijd weinig met het muzikale volksfeest. “Mijn moeder komt uit Friesland, ver boven de rivieren. Mijn vader komt uit Twente en heeft vast weleens carnaval gevierd, maar hij gaat niet verkleed de straat op.” Ze moet lachen en zegt dan: “Het is best gênant. 11 november is voor mij gewoon mijn verjaardag.”

Toch een bedankje

En krijgt Lia weleens iets van haar ‘kinderen’ te horen? “Eigenlijk hoor je weinig reacties terug”, zegt ze. Ja, oké, wel adreswijzigingen, net zoals de ouders van Ilse deden. “Maar dat doet ook niet iedereen.”

Door dit interview heeft Ilse nu ook het nummer van Lia. En dat geeft hoop. “Ik dacht er ook nooit over na om een reactie te geven”, zegt Ilse. “Maar ik denk dat ik haar dit jaar wel een bedankje stuur, van: leuk dat je dit elk jaar doet.”